Między doliną Strumienia Junikowskiego a Plewianki znajduje się wyraźnie wyżej położone i górujące nad okolicznym obszarem Rudnicze, zwane kiedyś też Rudnicami. Wieś ta, od południa granicząca z Junikowem, występowała przez wieki jako Rudnice. Wzmiankowana była po raz pierwszy w 1296 roku, kiedy książę Przemysł II nadał ją (wraz ze wsiami: Piątkowo, Zaparcin i jeziorem Gostynino) klasztorowi dominikanek poznańskich, zwanych także katarzynkami. Zezwolił także na lokowanie tych wsi na prawie niemieckim, co wiązało się z wyznaczeniem ścisłych granic gruntów, przeprowadzeniem regularnego podziału pól, tworzeniem wsi o zwartej zabudowie. W 1365 r. król Kazimierz Wielki zwolnił mieszkańców ze wszelkich danin i opłat, w tym tzw. suchedni, poradlnego i innych. Rudnicze było własnością dominikanek, aż do kasaty klasztoru przez Prusaków. Wieś ta sąsiadowała od południa z Fabianowem (nazywanym wcześniej często Pabianowem). Rudnicze nie wykształciło się w jednorodną osadę typu wiejskiego z powodu trudnych warunków terenowych: licznych strumieni, mokradeł i trzcinowisk. Mimo, że Rudnicze na mapach topograficznych zaznaczano jako odrębną wieś (jeszcze w 1933 r.), to jednak w XIX w. (ok. 1880 r.) traktowano je jako południową część Junikowa. Część zabudowy skupiała się wokół majątku oraz cegielni i jest dziś określana jako Rudnicze Dwór, a kilka gospodarstw wiejskich istniało około 500 m na północny-zachód od dworu. Znajduje się tam również park Komorowskiego, utworzony w XIX w. Dziś jest to zabytkowy, porośnięty starodrzewem park. W pobliżu znajdowały się cegielnie, działające od drugiej połowy XIX w. (ostatnią zamknięto w 1989 r.), dla potrzeb których w całej okolicy wydobywano glinę. Stąd pojawiły się liczne zbiorniki wodne (glinianki), a niektóre z nich posiadają dziś nawet własne nazwy.

Rudnicze jest dzielnicą przemysłowo-mieszkaniową z bardzo silnymi tradycjami cegielnianymi. Znajdują się tutaj osiedla domów jedno- i wielorodzinnych z różnych okresów XX w. (interesujący architektonicznie jest np. kompleks domów wielorodzinnych dla pracowników lokalnych cegielni z początku XX w. przy ul. Rudnicze).

Szachty wczoraj i dziś